Estka

Mam kurteczkę kupioną kilkanaście lat temu. Opisana jako "waterproof", "oddychająca" i żadnych dodatkowych cyfr. Kolekcja "żeglarska" z Decathlona. Biorę ją na każdy wypad w góry, poza nartami zjazdowymi, czyli kilka razy w roku. Chroni mnie przed deszczem podczas wędrówek i spacerów, a kiedy jestem na nartach biegowych, to przed śniegiem i śniegiem z deszczem. Ponieważ lubię mieć czyste ubrania, a kurteczka jest biała, piorę ją po każdym wypadzie, na którym została chociaż raz założona, czyli prawie po każdym wypadzie w góry. Piorę ją w pralce, w zimnej lub letniej wodzie, z dodatkiem płynu do odzieży sportowej (takim, jaki akurat mam w domu). Wiruję na maxa, bo inaczej kapie. Suszę na wieszaku. Kiedy zakładam podczas kolejnego deszczu - dalej nie przemaka (chociaż pewnie chroni gorzej niż kiedy była nowa).

Wiedziałam, że młode chłopaki w doktora, nie wiedziałam, że dorosłe chłopy w... psychiatrę. 😁

Oho, widzę, że kolejny specjalista będzie mnie diagnozował. 😉

Podzielę się z Wami jeszcze jednym przemyśleniem. Cierpię, kiedy widzę koślawo ubrane dzieci. Współczuję maluchom, które noszą czapki z pomponami tak wielkimi, że nie mogą patrzeć prosto przed siebie, tylko muszą zadzierać głowy do góry. Do tego ogromny szal z wielkim węzłem pod szyją, do którego przyczepia się śnieg. A jakby tego było mało - czapka jest zawiązana na cienki sznurek, który wrzyna się pod brodą. Koszmar. Kiedy siedziałam w karczmie (bo tak ostatnio "nartowałam"), to co chwilę, ktoś koło mnie ubierał dziecko na narty: kominiarka (lub czapka - wiadomo), kask, gogle, spodnie, jakieś polary, itd. Wielokrotnie miałam ochotę zabrać tego dzieciaka (zwłaszcza dziewczynkę z długimi włosami), uczesać, założyć kominiarkę tak, aby przez dziurę wystawały tylko oczy, nos i usta, a nie włosy i pół ucha, potem założyć kask symetrycznie i równiutko, a potem zapiąć ten kask porządnie. Poprawiłabym polary w spodniach. Odwróciłbym poprzekręcane szelki. Zdjęła wiszące szaliki. Ale najpierw nie pozwoliłabym rzucać ubrań gdzie popadnie, najczęściej na mokrą podłogę. Kilka razy widziałam, jak rodzic nawet nie patrzył na dziecko, któremu zakładał kominiarkę i kask. Siedziałam naprzeciwko i czułam, że swędzi mnie całe ciało na ten widok.

Nie w tym kontekście pisałam, ale coś w tym jest. Myślę, że umiałbym zorganizować "takie" spotkanie bez zostawiania śladów. Za to w w odwrotną stronę...no cóż... jednym z wielu czułych określeń, jakich mój mąż używa w stosunku do mnie jest... Mosad. 😁 Ale, że w przyrodzie musi być równowaga, to mój mąż ma doskonałą orientację w terenie, a ja kosz-mar-ną. Mój syn, jak był mały, to śmiał się, że mama potrafi zjeżdżać na nartach pod górę, bo tak się gubi w terenie. Więc nieraz mówiłam mężowi, że dawno bym od niego odeszła, gdybym tylko wiedziała, gdzie mam iść. 😁😁 Ps. Kilka razy już myślałam, że moje plecy całkiem ok, a potem gdzieś się schyliłam, albo postałam dłużej i jednak jeszcze nie.

Teraz wszyscy stawiają diagnozy, więc moruniek postanowił postawić i mi. Wygugluj, sprawdź jakie ustrojstwo kolega mi znalazł. Wystarczy, że kobieta powie: "proszę zrobić ładną kupkę z tych ciuchów", a już ma zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, jest zbyt sztywna i kontrolująca, i zaraz po powrocie powinna iść na terapię. A najlepiej w trakcie. 😁

Na wakacjach i innych wypoczynkach, kiedy do dyspozycji mamy 1 pomieszczenie, mikrodomek, czy inny namiot - zdecydowanie mam taką przypadłość 😁. Na dodatek nieuleczalną. W bajzlu nie odpoczywam. Za to bardzo szybko potrafię zorganizować i uporządkować przestrzeń wokół siebie. I nie ma znaczenia, czy to wypasiony hotel, chatka z piecem, namiot wędkarski, czy pokój w cudzym mieszkaniu.

Wszyscy, którzy byli ze mną na nartach i dzielili ze mną wspólny pokój lub domek, czyli mąż, syn oraz jakieś pożyczone lub podrzucone dzieci wiedzą, że jest jeden temat, na który lepiej ze mną nie żartować. To zrobienie odpowiedniej kupki. Przez każdego i po każdym powrocie z nart. Odpowiednia kupka składa się ze spodni, bielizny termicznej, skarpet i całej reszty odzieży jednego narciarza. Wszystkie elementy muszą być równo poskładane i położone w wyznaczonym miejscu. Jeżeli jakiś element odzieży jest mokry, należy go wysuszyć, a po wysuszeniu dołożyć do kupki. Jeżeli jakiś element jest nienadający się do ponownego założenia, należy go dać do worka z brudami. Jeżeli narciarz jest zmęczony i chce sobie odpocząć, to nie ma zmiłuj, najpierw musi zrobić odpowiednią kupkę. No chyba, że uprosi innego narciarza, aby go wyręczył. A jak wyglądają Wasze kupki narciarskie? Równe i ładne, czy jak to kiedyś mój kolega powiedział o pokoju swojego syna po powrocie z treningu: "Zostawia te mokre ciuchy byle gdzie i robi sobie kompostownik"? 😉

Jan dobrze godo. Jo żech se wzięła gorola i poszła żech za nim ze Ślonska.

Jeżeli "gadasz" to znaczy, że jeszcze trochę czasu musisz z nimi spędzić. 😁

Ja, ino wyszła żech za chopa z inkszyj części Polski. 😊

A wiesz, że na nartach biegowych nowicjusza rozpoznasz po samym wyglądzie? 😉 Kiedy byłam pierwszy raz na biegówkach, też popełniłam ten sam błąd, co każdy nieświadomy na początku - ubrałam się, jak na narty. Przy pierwszym mikrowzniesieniu zrozumiałam, że tu ubieramy się, jak na biegi, a nie jak na narty. Tego dnia, prosto z nart pojechaliśmy do sklepu i całą rodziną zaopatrzyliśmy się w odpowiednie zestawy odzieży.

To akurat nie są narciarki, tylko gwiazdy. I nie przyjechały na stok, ino na chyt.

A nie mówiłam? 😄 Widziałam całe rodziny w takich zestawach. Co ciekawe, jak jest czapka - raczej nie ma kijków. I drugie spostrzeżenie - jeżeli pani, oprócz czapki, ma również szalik (nie komin), prawdopodobnie jeździ z torebką. Ileż ciekawych rzeczy można zauważyć z okna karczmy przez kilka dni! 😊

Ona nie jest cienka. Wodą możesz mnie lać z wiadra. Byle nie zimną. 😁

Ja mam spodnie bez żadnej ociepliny. Dermizax 20 000 - nie wiem jak to się ma do gore-texu. Zwykłe legginsy termiczne nie dawały rady. Teraz mam Polartec i jest git.

Właśnie wróciłam do domu. Narty przygotowane do jazdy, suchutkie, nieruszane. Ubrania czyste, pachnące. Kask nowy, jeszcze z metką. Na kolejny wyjazd jak znalazł... 😊 Mam wrażenie, że ten wyjazd zrobił dobrze moim plecom, bo miałam kilka dni odpoczynku. Dużo leżenia, siedzenia, krótkie spacery, mało wysiłku. A w moim przypadku to się sprawdza. I widzę, że jeszcze mogłabym tam zostać, bo wróciłam do domu, zaczęłam się "krzątać", jak to baba, po chacie i już mnie boli bardziej niż wczoraj. Wiele lat temu miałam rwę kulszową. Poważną. Jak stałam to kucałam, bo nie mogłam stać. Rezonans wykazał kilka atrakcji. Chodziłam do fizjoterapeutów, do osteopaty, na ćwiczenia, masaże, różne takie wygibasy... A dolegliwości ustąpiły całkowicie dopiero po kilku latach, podczas pandemii, gdy nie można było nigdzie chodzić i dałam tym plecom wreszcie odpocząć. Oczywiście, nie mówię, że tak należy leczyć każdy ból kręgosłupa. 😉

A wiesz Lexi, że kiedy pojawiłeś się na SkiForum, to ja początkowo myślałam, że ty jesteś kobietą - bo mnie Twój nick zmylił? 😉 Ale po tym wpisie nie mam wątpliwości, żeś Ty chłop. Otóż... kiedy zobaczę Ciebie w kalesonach, nawet w samych majtkach na stoku, a nawet bez majtek - to zapewniam Cię, że nie będę się w tym doszukiwała żadnych trendów, ani nowej mody. Po prostu minę Cię wzrokiem myśląc: "Ten facet miał ciężką noc. Oby nie zmarzł". To nie jest ten sam przypadek, co damska czapka pod kaskiem, zapewniam. 😁

Opisałam, co widziałam. Nie siedziałam przy ciemnoczarnej trasie, gdzie jeździsz Ty i inni wytrawni narciarze, tylko przy plaskatym, niezbyt długim stoku, gdzie było mnóstwo różnie jeżdżących ludzi. I jeżeli widzę kobietę w czapce i kasku, po chwili kolejną, po chwili kolejną w kasku założonym tak wysoko, że zastanawiam się, czy to narciarski, czy rowerowy, a potem kolejną, która przy mnie zakłada kominiarkę, na to czapkę, a na to kask - to stwierdzam, że to chyba nowa moda 😊. I tak było z resztą spostrzeżeń. Oczywiście, nie uważam, że to, co na tym stoku, to na wszystkich stokach świata. I spodziewam się, że na Igrzyskach nadal zawodnicy będą jeździć z kijkami 😉. Pozdro, a jakże.

Z okna karczmy pewne obserwacje można poczynić, więc poczyniłam: 1. Prawie wszyscy jeżdżą w kaskach. Chyba skończyły się czasy panów jeżdżących w czapkach, zwłaszcza w zestawie z okularami. Pamiętam, że zestaw ten narzucał jazdę szybką i niezwykle chybotliwą. 2. Pod kask sporo pań zakłada... grube, zimowe czapki. Tworzy to ciekawą instalację na głowie, bo kask znajduje się chyba niekoniecznie tam, gdzie powinien, ale widocznie taka moda. 3. W ogóle, mam wrażenie, że się ochłodziło, bo widziałam dzieci w zestawie: kominiarka + komin + szalik. Gdybym lata temu założyła synowi taki zestaw, toby oszalał, a ja razem z nim. 4. Kijki narciarskie chyba na dobre wychodzą z mody. Z daleka coraz trudniej odróżnić - czy to jedzie narciarz, czy snowboardzista, którego trochę przekręciło. Myślę, że jeszcze sezon - dwa, a narciarze zaczną siadać na stoku, żeby odpocząć. 5. Widziałam kilka rodzin, gdzie jedna osoba uczyła pozostałe. Co ciekawe, ani nauczyciel, ani uczniowie nie używali kijków. Chyba zgodnie z nowymi wytycznymi. 6. Maluchy nadal jeżdżą samotnie pługiem na krechę, oczywiście bez kijków. Ale - albo obserwowałam zbyt płaski stok, albo obecnie pług zmienił się w "prawie szpagat". 7. Widziałam jednego, samotnego malucha z kijkami. Wzruszyłam się.

Ja już miałam rwę kulszową i kilka innych przygód, więc mam swoją "ekipę" z przystojnym ortopedą, na czele. Z chęcią do niego pójdę po powrocie 😉. Teraz kolejny dzień nartowania bez nart przede mną. Dziwne uczucie. Jakbym wróciła do czasów, kiedy moje dziecko uczyło się jeździć, a ja tylko patrzyłam. Pan, który kasował karnety, krzyczał na mnie: "Jeszcze raz zobaczę tu Panią bez nart, to wyrzucę ze stoku". I tak zaczęłam jeździć na nartach. ☺️

Brałam pod uwagę możliwość, że po takiej przerwie zjadę raz i zejdę obrażona na narty, śnieg i na okoliczności. Ale nie wpadłam na to, że mogę pojechać na narty i nawet ich nie założyć. Już rano przed wyjazdem bolały mnie plecy, ale kogo w moim wieku nie bolą? Niestety, potem na trasie weszłam na jakiś Orlen, żeby kupić wodę i nie mogłam się po nią schylić. Pomyślałam, że nie jest dobrze, ale jeszcze miałam nadzieję, że mi przejdzie. Nie przeszło. Obstawiam, że to któryś z dysków. Nie wypadł, ale też nie jest całkowicie na miejscu. Mogę chodzić, nosić bagaże, podnosić nogi i siedzieć w bezruchu. Nie mogę zmieniać pozycji, gibać się na boki, zwłaszcza w lewo, schylać się, ani wstawać. Pierwszy dzień - karczma. Kolejny - zobaczymy. Może znajdę jakąś taśmę, z której "wysiada" się na prawo i będę jeździć metodą "lekki skręt w prawo, koślawy wyprost, lekki skręt w prawo, koślawy wyprost". Tylko najpierw ktoś musi mi założyć buty.

Sam jesteś macocha. Ja jestem stuprocentowy Kopciuszek. Tylko, że wyrośnięty i wiekowy.

Ja pana Marka osobiście nie znam, ale jestem na forum od lat, widziałam tu milion dyskusji o rozmiarach i chyba mogę się z nim zgodzić. 😊 Otóż... Ja mam stopy 24,5 i buty 24,5 czyli buty pasują na mnie idealnie. Jak bucik Kopciuszka na stopę Kopciuszka. Wy, drodzy Panowie, macie stopy 27-29, a buty 24-25, czyli macie buty Kopciuszka, a stopy - jak siostry Kopciuszka. 😁 I pan Marek mówi: Kupmy se w końcu buty o dwa rozmiary większe, czyli... dostosowane do naszych wielkich gir. Koniec z przycinaniem palców i piłowaniem pięt. Po co się męczyć? Książę odjechał.

A propos otwierania i zamykania. Stok, na którym stawiałam pierwsze ślady to Brenna Węgierski. Kilkanaście lat temu był zapuszczony, ale kilka przyzwoitych tras miał (niby 5 km). Potem go zamknęli i ponoć nikt go nie chciał, bo "nie ma zim, więc się nie opłaca". A teraz wiedzę, że działa Brenna Ski Dolina - nowa kanapa, itd. Ktoś coś wie, czemu to zrobili, a tamto nie?