Estka

Przepraszam kolego (widzę, że na taką formę przeszliśmy), ale gdzie w tym wpisie ukrył się mój światopogląd?

Zamieniam się w słuch. Jaki jest mój światopogląd, wg Ciebie?

Gdyby wychowanie przez WZORZEC działało, mój synuś miałby najczystszy pokój na całym osiedlu, jego ubrania byłyby poskładane w szafie jak od linijki, a na biurku nigdy nie stałyby naczynia po wczorajszym (żeby!) posiłku. No i samochód - byłby nie tylko umyty, ale i wylizany, i nie nosiłby w zimie sporych śladów po wakacyjnym karpiowaniu. Bo jak WZORZEC wchodzi do pokoju, albo wsiada do samochodu, to sobie myśli, że te wszystkie lata wzorcowania poszły się... gdzieś daleko 😁.

Pewnie są i tacy, którzy oszukują, ale podejrzewam, że większość nie musi. Jeżeli dzieciak nie potrafi wykonać prostych ćwiczeń na WF to ma sporo "dysfunkcji" wynikających chociażby z... braku ruchu. Ja nie zachęcam nikogo do zwalniania dziecka z WF, tylko mówię, że rozumiem rodziców, którzy tak robią. Większość nie myśli "jak oszukać system" tylko "jak pomóc dziecku". Nie dlatego, że chcą, aby dziecko się mniej ruszało, tylko chcą oszczędzić mu wstydu i hejtu ze strony rówieśników. Wiem, jakie piekło potrafią dzieciom zgotować rówieśnicy. Wiem, co się dzieje w szkołach i ile dzieci unika szkoły. Myślę, że dla wielu rodziców niechodzenie dziecka na WF to najmniejszy w problemów. Mój syn chodził na wszystkie zajęcia sportowe. Mało tego, on lubił tych trenerów-psychopatów, od których ja uciekałabym jak najdalej. Jego bawiły tzw. "zestawy niećwiczącego" czyli "zrób 100 brzuszków, 100 pompek i 100 przysiadów, a potem możesz odpocząć", ale podejrzewam, że niejedno dziecko stresowało się na samą myśl o kolejnej lekcji z tym panem. Ps. I jeszcze jedno. Dzisiejsze dzieci mają problemy, z którymi, ani Ty, ani ja, się nie mierzyliśmy. Nam nie groził zorganizowany hejt w internecie. Koledzy mogli nas zwyzywać, z koleżankami mogłam się pokłócić, ale gdy zamykałam drzwi do domu wszystko się kończyło. Dzisiaj dzieciaki zakładają strony przeciwko kolegom, organizują całe akcje. Dziecko siedzi w domu, a tam wszyscy o nim piszą jakieś g... A teraz do kompletu wkracza AI. To jest inny świat.

A ja rozumiem dzieci, które unikają WF i rozumiem rodziców, którzy załatwiają swoim dzieciom zwolnienia. Lekcja podczas której wykonujesz ćwiczenie, którego nie potrafisz, a reszta stoi, gapi się i komentuje, a potem ci dokucza może zostać traumą na lata. Większość z nas miała ćwiczenie, a którym sobie nie radziła. Ja miałam takie: "bieg+przewrót przez dwie ławeczki (jedna stała na drugiej)". Pamiętam do dzisiaj, jak nauczyciel zasłaniał twarz, kiedy zbierałam się do biegu 😒. Godzinami ćwiczyłam to w domu na wersalce i w końcu mi się udało. Stresowałam się, że nie potrafię, na szczęście nikt się ze mnie nie śmiał. Tylko, że ja byłam szczupła, raczej wysportowana, dobrze się uczyłam i miałam fajne koleżanki. Nie każdy ma tyle szczęścia. Dopóki WF będzie wiecznym sprawdzianem umiejętności, a nie po prostu zajęciami sportowymi (najlepiej do wyboru) - niewysportowane dzieciaki będą tych lekcji unikać. Oczywiście tak powstaje błędne koło...

Dodam, że to są zwyczajne środki do usuwania plam, a nie środki do czyszczenia membrany 🙂.

Dr Beckmann: 1. Mydełko uniwersalne do plam 2. Odplamiacz precyzyjny + wg potrzeb: smar, rdza, olej, wino, farba, itd. Tam jest kilkanaście małych buteleczek do wyboru (ok 10 zł/sztuka).

Kiedy ostatnio spędzałam czas w karczmie, jedna rodzina wzbudziła moje szczególne zainteresowanie. Ojciec, matka, dwie nastolatki i młodsze dziecko (ok. 7 lat). Z ich rozmów (między sobą) wywnioskowałam, że ojciec potrafi jeździć i uczy trójkę dzieciaków. Nastolatkom idzie na tyle dobrze, że "jeżdżą już u góry", a młodsze "też by tam chciało jechać", ale ojciec powiedział, że "ty jeszcze na oślej słabo sobie radzisz". Z tych rozmów słychać było, że wszyscy są zafascynowani narciarstwem. A potem zaczęli się zbierać na stok... Kiedy wszyscy założyli grube czapki, a na to kaski pomyślałam, że chciałabym zobaczyć, jak jeżdżą. No i miałam okazję poobserwować te poczynania: - Nikt nie miał kijków. - Jedna z nastolatek chyba bała się zjeżdżać, bo za każdym razem, albo z ojcem, albo z drugą nastolatką zjeżdżała... trzymając się za ręce (jak para). - Bardzo chciałam zobaczyć, jak ojciec jeździ na nartach. Czekałam na samodzielny zjazd i nie zawiodłam się. Jechał dokładnie tak, jak się spodziewałam. - Najmłodsze dziecko jeździło tak jak reszta, ale przynajmniej samodzielnie. - Na koniec matka postanowiła poprawić sobie klamry w butach. Zdjęła narty i usiadła tuż przy alejce do orczyka z wyciągniętymi nogami. Przy okazji ucięła sobie dłuższy odpoczynek. Ps. Kiedy ich obserwowałam w karczmie sprawiali wrażenie bardzo sympatycznych ludzi. Mogłabym mieć takich sąsiadów. Wydaje mi się, że oni nie wiedzieli, że można wynająć instruktora na stoku. Mało tego - jestem przekonana, że ten ojciec nie ma pojęcia, że nie potrafi jeździć na nartach.

1) Założyłam, że każdy człowiek z napisem "Instruktor" na plecach potrafi jeździć na nartach i potrafi uczyć jeździć. W każdym razie, kiedy syn zaczynał (wtedy miał 5 lat) - ja nie byłam w stanie tego zweryfikować. 2) Przyglądałam się instruktorom na stoku. Zagadywałam. Musiał być bystry. Musiał ogarniać. Musiał łapać kontakt z moim dzieckiem. Musiał chcieć z nim rozmawiać. No i musiał łapać kontakt z matką 😁. 3) Decydująca była pierwsza lekcja (próbna) i zdanie dziecka. To syn wybrał instruktora, z którym uczył się jeździć. Ten poważny, ale "merytoryczny", który robił masę wykładów i często krytykował - został instruktorem męża. Syn wybrał "luzaka", idola, z którym jeździł po lasach. Ten instruktor potrafił podczas lekcji się opalać, a mój syn ze swoją kuzynką trenowali jazdę na tyczkach, tylko że najpierw kazał im te tyczki... porozstawiać. 🙂 Dokładnie ten sam system stosowałam przez całą edukację syna, kiedy korzystaliśmy z korepetytorów (angielski, przygotowanie do egzaminów, matura, itp.) Ja szukałam kogoś w necie, rozmawiałam telefonicznie, zapraszałam do domu na lekcję (w późniejszych czasach na online), a syn po godzinie zdawał mi relację. Czasem od razu było: "super", a czasem: "mama, ale dziwny człowiek".

Przypomniałeś mi, że mój syn też chodził po domu, całymi tygodniami, w swoim kasku narciarskim i goglach. Tylko, że dalej było już mniej narciarsko... W rękach trzymał wielką, plastikową wiertarkę Boscha (dla dzieci), a na plecach miał mały, czerwony plecak. Cały zestaw stworzył pod wpływem "Czterech pancernych" i "Gwiezdnych Wojen". Taki trochę-narciarz, bardziej-rebeliant. 😁

U nas była wielka ewolucja narciarza, i to w różnych kierunkach. Syn zaczynał jako 5-latek. Pierwsze lata tylko z instruktorem, bo nie było nikogo, z kim mógłby jeździć. Potem instruktor od czasu do czasu, dla przypomnienia, brał też lekcje snowboardu, ale skończyło się na jednym sezonie. Jako nastolatek traktował narty, nie jako sport, ale jako odpoczynek od sportu. Trenował piłkę nożną, więc wyjazdy na narty były dla niego czystym relaksem. Technikę miał taką, że niejeden z Was by płakał 🤪. Było widać, że jedzie człowiek, który ma na wszystko wywalone. Poprosił o narty GS "bo nie chce mu się skręcać". Cieszyłam się, że ma kijki, bo inaczej chyba trzymałby ręce w kieszeniach 😉. Kiedyś na stoku spotkał trzech kolegów ze szkoły - też sportowców. Razem grali w piłkę, ale też reprezentowali szkołę m.in. w ręczną i w koszykówkę. Jeździli przez kilka dni na tych nartach jak dzikusy, z daleka było słychać ich śmiech, ale chyba żaden się nie wywrócił i nie stworzyli żadnej niebezpiecznej sytuacji na stoku. A potem - kontuzja kolana podczas meczu, dużo się wydarzyło, dużo pozmieniało, również w sferze zainteresowań sportowych. Od tamtej pory nie miał ochoty na narty. Chociaż ostatnio, po raz pierwszy od kilku lat powiedział: "No, może kiedyś..."😊 Z moich tipów, kiedy jeszcze synuś słuchał, co mamusia ma do powiedzenia: Nie umiał przyjąć właściwej pozycji narciarskiej, więc w domu, przed dużym lustrem wsadziłam go w narty i buty ubranego w same slipki. Oczywiście był bokiem do lustra. W kilka sekund zrozumiał, o co chodzi.

Są różne dzieci. Mój syn, z wyjątkiem całkowitych początków, traktował każdy upadek jako plamę na honorze. Największą satysfakcję poczuł kiedy jego instruktor się wywalił podczas lekcji. Młody miał wtedy jakieś 6 lat i już wtedy "nie akceptował" upadków. ☺️

Pozwól Adamie, że Cię oświecę. Kiedy ktoś (ach, biedny i naiwny człowiek) wrzuca filmik ze swoją jazdą, na to specjalistyczne forum, to zawsze ma cichą nadzieję, że tutejsi fachowcy i specjaliści dostrzegą w jego jeździe jakąś iskrę talentu. Jakieś przebłyski geniuszu. Cokolwiek, co uraduje jego narciarskie, początkujące serce. To jest taka sama sytuacja, kiedy kobieta pyta: "Czy wyglądam grubo w tej sukience?"

Mam kurteczkę kupioną kilkanaście lat temu. Opisana jako "waterproof", "oddychająca" i żadnych dodatkowych cyfr. Kolekcja "żeglarska" z Decathlona. Biorę ją na każdy wypad w góry, poza nartami zjazdowymi, czyli kilka razy w roku. Chroni mnie przed deszczem podczas wędrówek i spacerów, a kiedy jestem na nartach biegowych, to przed śniegiem i śniegiem z deszczem. Ponieważ lubię mieć czyste ubrania, a kurteczka jest biała, piorę ją po każdym wypadzie, na którym została chociaż raz założona, czyli prawie po każdym wypadzie w góry. Piorę ją w pralce, w zimnej lub letniej wodzie, z dodatkiem płynu do odzieży sportowej (takim, jaki akurat mam w domu). Wiruję na maxa, bo inaczej kapie. Suszę na wieszaku. Kiedy zakładam podczas kolejnego deszczu - dalej nie przemaka (chociaż pewnie chroni gorzej niż kiedy była nowa).

Wiedziałam, że młode chłopaki w doktora, nie wiedziałam, że dorosłe chłopy w... psychiatrę. 😁