Efektem tego wypadku było bardzo skomplikowane, wieloodłamowe złamanie prawego podudzia. Konieczne było założenie dwóch płytek i 14 śrub. Problemy z chodzeniem będę mieć jeszcze przez długi czas. Tamtemu narciarzowi nic się nie stało. Po zderzeniu zaczął schodzić w dół, nie zatrzymując się i nie pytając, co mi się stało. Mój mąż próbował go zatrzymać, aby uzyskać jego dane, ale mężczyzna nie zareagował. Ostatecznie zatrzymał go Ski Patrol.

Po około 1,5 godziny przyjechała policja, która dopiero wtedy przebadała go alkomatem. Narciarz okazał się być Słowakiem. Po wizycie w szpitalu, gdzie założono mi gips, pojechałam na komisariat i złożyłam zeznania. Na operację wróciłam do Polski. Muszę przyznać, że słowacka policja podeszła do sprawy bardzo rzetelnie, a zeznania były spisane raczej na moją korzyść.

Minęły już prawie trzy miesiące, a słowacka policja informuje nas, że posiada nagrania ze stoku, ale nadal czeka na przesłuchanie świadków.

Mam kilka pytań:

1. Czy ktoś miał podobną sytuację? Jak długo może trwać śledztwo prowadzone przez słowacką policję?

2. Jak myślicie, kto ponosi winę w takim wypadku? Czy mogą uznać, że jest to wina obopólna?

3. Jeśli okaże się, że to on zawinił, to czy ktoś miał doświadczenie z sądem na Słowacji? Chciałabym uniknąć długiej sprawy sądowej – wystarczyłoby mi odszkodowanie z jego OC.

4. Czy ktoś ubiegał się o zadośćuczynienie ze swojego OC od swojego ubezpieczyciela mając wykupione ubezpieczenie na wyjazd narciarski?

Wszystkim, którzy maja jakieś problemy ruchowe, odnieśli na nartach kontuzje czy też mają awersję do operacji ortopedycznych:

To jest oryginalne RTG Travisa Pastrany, z krótkim opisem, niestety po hiszpańsku, ale łatwo się zorientować o co chodzi a nie chciało mi się szukać innej wersji. Z tego co mówił Kacper gość w trakcie dotychczasowej kariery złamał 96 czy 98 kości miał chyba ze 30 poważnych kontuzji, z których zawsze wychodził i powracał do pełni działania na poziomie nieogarnialnym.

A więc... nie pękajmy bo byle co nas nie powali.

Pozdro

Panowie piszą, że w kurtce niezbędne są wywietrzniki, bo podczas jazdy człowiek się poci. Ja z pewnością nie jeżdżę tak agresywnie jak Wy, więc nie do końca rozumiem ten fizjologiczny proces, ale jak Wy jeździcie, że się tak pocicie?

Ja, obojętnie czy jeździłam jak ślimak pługiem, czy jeżdżę bardziej przyzwoitą prędkością na krawędziach - nie jestem spocona. Jest mi tylko wtedy ciepło, kiedy na dworze jest ciepło. Pocę się tylko na nartach... biegowych, kiedy wchodzę łyżwą pod górę (ale każdy zjazd skutecznie mnie chłodzi). Zauważyłam też, że na biegówkach praktycznie nie spotyka się osób z nadwagą, co po pierwszym sezonie stało się dla mnie zrozumiałe.       

Moje pytanie: Czy ktoś z Was schudł podczas sezonu narciarskiego? Ale nie dzięki diecie, tylko faktycznie spalił kilogramy na nartach?

Potrzebuję zdiagnozować nogę po rehabilitacji. Po złamaniu kości strzałkowej prawie wszystko już mi puściło i jest luźno (mięśnie, stawy), kości są ok.

Zgięcie nogi do przodu jest z pewnym oporem na końcu i mnie to niepokoi. Nie ma progresu w rehabilitacji.

z gory dziekuje za wszelką pomoc:

https://zrzutka.pl/2wnfd6

Chciałbym opisać przypadek mojej kontuzji i fizjoterapii jaka została zastosowana, być może komuś to sie przyda (oby nie było takiej potrzeby)? Kontuzja była wynikiem wypadku komunikacyjnego we wrześniu tego roku w wyniku którego doznałem mnogiego złamania podudzia wraz z zerwaniem więzozrostu piszczelowo-strzałkowego oraz innych więzadeł w stopie. Efekt, operacja zespolenia stawu skokowego oraz unieruchomienie w ortezie. To tyle gwoli wyjaśnienia jak wyglądał początek. Od razu przestrzegam każdy organizm jest inny, ma inną odporność na ból, inne możliwości adaptacji i regeneracji w w związku z tym proszę podchodzić do opisu mojego przypadku jako jednostkowego postępowania a nie jak do poradnika "nowoczesnej rehabilitacji". Pierwsza sprawa to psychika, w moim przypadku przejechanie się kilkadziesiąt metrów pod motocyklem po asfalcie w jednym momencie spowodowało ze mój świat się "zawalił' , wszystkie plany poszły w odstawkę, a perspektywa unieruchomienia na pół roku wydawała sie przerażająca.  Dlatego bardzo ważne jest wsparcie (modny wyraz) bliskich i przyjaciół, możliwość przekazania części obowiązków (w moim przypadku to byli pacjenci których prowadziłem w prywatnej praktyce) oraz zadbanie o sprawy firmowe co udało się zrobić dzięki pomocy mojej wspólniczki. Gdy juz głowa była spokojniejsza musiałem zastanowić się jak zacząć przywracać sprawność. Nie mogłem obciążać nogi więc jedyne co mi pozostało to intensywne ćwiczenia mięśni tułowia w tym mięśni brzucha, grzbietu i obręczy biodrowej oraz co bardzo ważne przy poruszaniu sie o kulach mięśni obręczy barkowej. Dodatkowo należało zadbać o kręgosłup który na wskutek leżenia mógł zacząć doskwierać.

Pierwszy tydzień po operacji; nastawiony zegarek i co 2 godziny systematycznie powtarzane ćwiczenia na kręgosłup oraz dwa razy dziennie po pół godziny ćwiczenia na mięśnie tułowia i obręczy barkowej. Dodatkowo zabiegi drenażu limfatycznego i kinezjotapingu celem zmniejszenia obrzęku i odprowadzenia krwiaków oraz okłady z lodu.

Drugi i trzeci tydzień; zacząłem częściej sie poruszać po domu o kulach więc zmniejszyłem intensywność ćwiczeń na kręgosłup na 4-5 razy dziennie za to dołożyłem ćwiczenia na obręcz biodrową i kończyny dolne realizowane oczywiście w ortezie (but airwalker).

Od czwartego tygodnia; pomału dokładałem ćwiczenia w leżeniu tyłem bez ortezy, bez obciążania nogi i pomału starałem sie angażować mięśnie uda i pośrednio poprzez irradiację mięśnie podudzia. Na siedząco w ortezie pomału zacząłem obciążać nogę do granicy około 30 % ciężaru ciała oraz wychodziłem na spacery o dwóch kulach obciążając nogę przy przetaczaniu w podobnym zakresie. Oczywiście przez cały ten okres stosowałem dietę oparta na spożywaniu naturalnego kolagenu w postaci galaretek.

Po pięciu tygodniach orteze zakładałem tylko w przypadku chodzenia na zewnątrz, po domu poruszałem sie o dwóch kulach ale bez ortezy. W tym czasie dołożyłem więcej ćwiczeń z obciążaniem kończyny dolnej (głownie odbudowa siły mięsniowej mięśni uda) za pomocą gum. Taki program realizowałem do dziesiątego tygodnia do momentu operacji usunięcia zaopatrzenie ortopedycznego z nogi. Ortezę sztywną zamieniłem na ortezę miękką po wcześniejszym wykonaniu zdjęcia RTG które uwidoczniło początek zrostu. Przez cały ten okres starałem sie rozciągać mięśnie obręczy biodrowej oraz mięsnie czworogłowe i proste uda które miały tendencje do tzw. przykurczy.

Po sześciu tygodniach mając ortezę na nodze i but sznurowany powyżej kostki zacząłem prowadzić samochód, po wcześniejszej próbie na placu manewrowym.

Po dziesięciu tygodniach, pod koniec listopada została usunięta śruba stabilizujaca staw skokowy. Po tygodniu poruszałem się juz bez kul lekko utykając. Pierwsze dwa tygodnie po zabiegu to była reedukacja chodu celem powrotu do naturalnych wzorców ruchowych. Teraz po sześciu tygodniach od drugiej operacji jestem w stanie przejść szybkim marszem dystans kilku kilometrów, jeżdżę na stacjonarnym cykloergometrze, trenuję już prawie normalnie do powrotu na stok. Obciążam kończynę po operacji wykonując stanie na jednej nodze, skacząc i stosując ćwiczenia równoważne na niestabilnych powierzchniach. Pomału zaczynam truchtać. Ostatnio robiłem test wydolności tlenowej i okazało sie ze ten parametr tez pomału wraca do normy. "Wykręciłem" wynik 47,5 %.

Wnioski;

1. Nie załamywać się i nie obwiniać całego światu za zdarzenie. Nie analizować dlaczego i po co tak sie stało tylko wziąć sie w garść i zaplanować swoje dochodzenie do sprawności.

2. Nie czekać do momentu aż nam zdejmą gips, orteze itd... tylko brać sie do roboty i ćwiczyć adekwatnie do stanu funkcjonalnego w danym okresie rekonwalescencji.

3.Zastosować odpowiednią dietę

4. Starać sie jak najszybciej (w granicach zdrowego rozsądku) usamodzielnić

5. Znaleźć dobrego fizjoterapeutę który pomoże w dochodzeniu do sprawności.

6. Słuchać personelu medycznego w kwestii zaleceń i porad.

To wszystko po to żeby skrócić czas na dojście do formy. Zamiast średnio 20 tygodni po 12 tygodniach poruszać sie bez kul.

Poniżej dwie fajne fotki jak to wyglądało :)

Myślałem aby oddać buty do odbarczania, bo może za wąskie, ale w sklepie przymierzyłem inne modele i to samo :(.

Może znacie jak to moje dzieci nazywają "life hack" aby zniwelować ucisk ?

Może źle zakładam, nie wiem. Można z tym żyć i jeździć, ale zawsze może być lepiej.

Mam takie pytanie od czasu do czasu zdarza mi się uraz kolana i kostki i czy to wyklucza bieganie na nartach biegowych dodam ,że nie biegam amatorsko tylko dla relaksu na działce wokół sadów sąsiadów.

Stok, narciarze, zdarzenie z konsekwencjami, medialny proces z udziałem gwiazdy...

56 minut.